Son zamanlarda, AB'nin CBAM'si geçiş ve kademeli güçlenme aşamasına girerken, çeliğin ve ilgili yüksek-karbon emisyonlu ürünlerin ihracat maliyet yapısında önemli değişiklikler yaşanıyor. Esas olarak ihracat ticaretiyle uğraşan çelik şirketleri için bu, yalnızca bir uyumluluk sorunu değil, aynı zamanda fiyatlandırma sistemlerini ve yurt dışındaki müşterilerin satın alma kararlarını da doğrudan etkiliyor.
Mevcut AB politika çerçevesi kapsamında çelik ürünleri, karbon emisyon değerlendirmesi açısından kilit sektör olarak listeleniyor. Gelecekte maliyetler, ürün karbon yoğunluğuna göre kademeli olarak hesaplanacak ve resmi uygulama aşamasında karbon fiyatlandırmasına bağlanacaktır. Sektör genel olarak, karbon maliyetlerinin tamamen yansıtılmasıyla, bazı yüksek-enerji- tüketen çelik ürünlerinin genel ihracat maliyetinin, üretim süreçlerine, enerji yapısına ve kurumsal karbon emisyon verilerinin şeffaflığına bağlı olarak yaklaşık %5 ila %15 oranında artabileceğine inanmaktadır.
Bu değişiklik, yurt dışındaki alıcıları tedarik zinciri yapılarını yeniden değerlendirmeye sevk ediyor. Bazı Avrupalı alıcılar, düşük-karbonlu izabe rotalarına veya izlenebilir karbon ayak izi sertifikalarına sahip tedarikçileri tercih etmeye başlıyor; bu da yalnızca fiyat avantajlarına dayanan rekabetçi bir modelin zayıfladığı anlamına geliyor. Tersine, yeşil üretim kapasitesi ve sertifikasyon sistemlerine sahip çelik şirketleri, uzun vadeli sipariş istikrarını-güvence altına almanın daha kolay olduğunu görecektir. Bu arada, bazı uluslararası ticaret verileri Avrupa pazarında düşük-karbonlu çelik, geri dönüştürülmüş çelik ve yüksek-katma değerli-çeliğe ilişkin soruların son zamanlarda arttığını gösteriyor; bu da alt sektörlerin politika değişikliklerinin getirdiği maliyet transferi eğilimine önceden uyum sağladığını gösteriyor. Bu yapısal değişiklik aynı zamanda ihracat şirketlerini teknolojik iyileştirmeleri ve enerji optimizasyonunu hızlandırmaya zorluyor.
Çinli çelik ihracat şirketlerinin kısa vadede üç önemli noktaya odaklanması gerekiyor: birincisi, karbon emisyonu veri muhasebe sisteminin iyileştirilmesi ve veri şeffaflığının artırılması; ikincisi, ürün yapısının optimize edilmesi ve yüksek-katma değerli-ve düşük-karbonlu ürünlerin oranının artırılması; ve üçüncüsü, fiyat dalgalanmalarından kaynaklanan sipariş kayıplarını önlemek için denizaşırı müşterilerle karbon maliyeti-paylaşım mekanizmaları hakkında önceden iletişim kurmak.
Uluslararası çelik ticaretinin rekabetçi mantığının kademeli olarak "fiyat rekabeti"nden, "karbon maliyeti + yeşil sertifikasyon + arz istikrarı" şeklinde kapsamlı bir rekabetçi modele doğru kayacağı öngörülebilir. Yeşil dönüşüm planını kim daha erken tamamlarsa, küresel tedarik zinciri düzenlemelerinin yeni turunda inisiyatifi kazanacak.
